گل حجاب، عطر عفاف

هیچ باغبانی را سرزش نمی‌کنند که چرا دور باغ خود حصار و پرچین کشیده است؛ چون باغ بی‌دیوار، از آسیب مصون نیست و میوه و محصولی برای باغبان نمی‌ماند. هیچ‌کس هم با نام و بهانه آزادی، دیوار خانه خود را برنمی‌دارد و شب‌ها در حیاطش را باز نمی‌گذارد؛ چون خطر رخنه دزد، جدی است. هیچ صاحب گنج و گوهری نیز، جواهرات خود را بدون حفاظ، در معرض دید رهگذران نمی‌گذارد تا بدرخشد، جلوه کند و چشم و دل برباید؛ چون خود جواهر ربوده می‌شود. مگر نه اینکه آثار نفیس خطی را در موزه‌ها و ویترین‌ها می‌گذارند تا با لمس دست‌های این و آن، خراب نشود و از ارزش نیفتد؟! وقتی در خانه را می‌بندی، پا پشت اتاقت پرده می‌آویزی، خانه خود را از ورود بیگانه و نگاه‌های مزاحم در پناه قرار داده‌ای؛ نه که خود را در قید و بند و حصار افکنده باشی.
قرآن کریم نیز می‌فرماید: «اگر سَرِ پروا دارید، پس به ناز سخن مگویید تا آن‌که در دلش بیماری است، طمع ورزد.»[43] اینکه «دل باید پاک باشد»، بهانه‌ای برای گریز جاهلانه از همین مصونیت است و آویختن به شاخه «لاقیدی»؛ وگرنه از دل پاک هم نباید جز نگاه و رفتار پاک برخیزد. زن، به خاطر ارزش و کرامتی که دارد، باید محفوظ بماند و در بازار سوداگران شهوت، خود را به بهای چند نامه و نگاه و لبخند، نفروشد. زن به خاطر عصمتی که دارد و میراث‌دار پاکی مریم(س) و فاطمه(س) است، نباید بازیچه هوس و آلوده به گناه شود.
سادگی و خامی است که کسی خود را در معرض دید و تماشای نگاه‌های مسموم و چشم‌های ناپاک قرار دهد و به دلبری و جلوه‌گری بپردازد، و خیال کند بیماردلان و رهزنان عفاف را به وسوسه می‌اندازد و از زهر نگاهشان درامان می‌ماند.
هر شاخه که از باغ برون آرد سر
در میوه آن طمع کند راهگذر
تاریخچه اندلس و شکست مسلمانان و سقوط تمدن اسلامی در اسپانیا، مگر جز به خاطر هجوم فساد غربی به کانون عفاف و تقوای مسلمانان بود؟!
خراب کردن همه دیوارها و برداشتن همه پرده‌ها و بازگذاشتن همه پنجره‌ها، نشانه تیره‌اندیشی است، نه روشن‌فکری؛ علامت جاهلیت است، نه تمدن.
می‌گویی نه؟ به طومار کسانی نگاه کن که پس از رسوایی و بی‌آبرویی، با دو دست پشیمانی بر سر غفلت خویش می‌زنند و بر جهالت خود لعنت می‌فرستند. کسی که از «جماعت رسوا» نگریزد، «رسوای جماعت» می‌شود!
آن‌که ایمان را به لقمه‌ای نان می‌فروشد، آن‌که «کودک غفلت» را جلو صدها گرگ گرسنه می‌برد و به تماشا می‌گذارد، روزی هم «پشت دیوار ندامت»، اشک حسرت بر دامن پشیمانی خواهد ریخت. در آخرت هم به آتش بی‌پروایی خود خواهد سوخت.
ولی... گریه بی‌حاصل است و بی‌ثمر، وقتی شاخه شکست و گل چیده شد

کلمات کلیدی :حجاب و عفاف
درباره
    ریحانه
نویسندگان وبلاگ
صفحات اختصاصی
مطالب اخیر