خدایا شب قدر است و قدر شب قدر تو میدانی/ به قدر من ننگر، قدر خویش اعطا کن . . .

ستایش خداوندی را سزاست که سرانجام خلقت، و پایان کارها به او باز می گردد. خدا را بر احسان بزرگش، و برهان اشکار، و فراوانی فضل و آنچه بدان بر ما منت نهاده است می ستاییم، ستایشی که حق او را ادا کند، و شکر شایسته او را به جا آورد، به ثواب الهی ما را نزدیک گرداند و موجب فراوانی نیکی و احسان او گردد. از خدا یاری خواستن کسی که به فضل او امیدوار، و به بخشش او آرزومند،و به دفع زیانش مطمئن، و به قدرت او معترف، و به گفتار و کردار پروردگار اعتقاد دارد. و به او ایمان می آوریم، ایمان کسی که با یقین به او امیدوار، و ابا اعتقاد خالص به او توجه دارد،و با ایمانی پاک در برابرش کرنش می کند، و با اخلاص به یگانگی او اعتقاد دارد، و با ستایش فراوان خدا را بزرگ می شمارد، وبا رغبت و تلاش به او پناهنده می شود.

نهج البلاغه/خطبه182

 

/ 1 نظر / 11 بازدید

برام دعا کن...